03659nam a22003497i 4500 20141212100644.0 100428s2010 sp gr 000 0 spa c eng CLEMENT, T. GROUP HOMES FOR PEOPLE WITH INTELLECTUAL DISABILITIES: ENCOURAGING INCLUSION AND PARTICIPATION Londres JESSICA KINGSLEY PUBLISHERS 2010 285 p. Discapacidad intelectual Discapacidad Documental BIGBY, C. Durante la década de los setenta, se produjo un cambio desde los centros residenciales a las viviendas integradas en la comunidad, y el nuevo modelo mejoró de manera notable la calidad de vida de las personas con una discapacidad intelectual severa. Sin embargo, en los últimos años, ha surgido cierta inquietud en torno a si los centros implementados desde entonces –los servicios de segunda generación– mantienen resultados igual de positivos, siendo de reducido tamaño y estando integrados en la comunidad. En cuonsecuencia, algunos expertos dan por superado el modelo de viviendas colectivas, argumentando que, en la medida en que dependen de una institución, el funcionamiento de estos centros debe ser, a la fuerza, también institucional. Así, proponen el modelo de vivienda asistida, ya que, a su juicio, es el único que permite evitar las prácticas institucionales y que las personas decidan dónde, cómo y con quién desean vivir. De acuerdo con los autores de esta obra, en cambio, dar por agotado el modelo de vivienda comunitaria sería irresponsable. Hirurogeita hamargarren hamarkadan, instituzio-erako zentroetatik komunitatean txertatutako etxebizitzetarako mugimendua gertatu zenean, eredu aldaketa horrek izugarri hobetu zuen ezgaitasun intelektual larriak dituzten pertsonen bizi kalitatea. Hala eta guztiz ere, azken urteetan, kezka sortu da gizarte fenomeno haren ondoren garaturiko zentroek, alegia, bigarren belaunaldiko zerbitzuek, ez dituztela lehenengo proiektu haiek lortu zituzten emaitza berak mantentzen, tamaina txikikoak eta komunitatean txertatuak izan arren. Kezka honen ondorioz, zenbait adituk taldeko etxebizitzen eredua gainditutzat jotzen dute, erakunde baten egituraren menpe dauden neurrian zerbitzu hauen funtzionamenduak derrigorrez instituzionala behar duela argudiatuz, eta lagundutako etxebizitzen eredua proposatzen dute, euren ustez eredu hau baita praktika instituzionalak ekiditeko eta ezgaitasunak dituzten pertsonei non, norekin eta nola bizi nahi duten aukeratzen uzteko modu bakarra. Liburu honen autoreen arabera, ordea, taldeko etxebizitzen eredua gainditutzat jotzea erabat arduragabea da, bi arrazoirengatik: lehenik, zentro mota hau, praktikan, desagertzetik oso urrun dagoelako; aitzitik, egoitza zerbitzu motarik erabiliena da, ezgaitasun intelektual larriak dituzten pertsonen kasuan, behinik behin. Bigarrenik, behar konplexuak dituzten pertsonak etxebizitza lagunduetan ondo zainduta edukitzeak oso zaila dirudielako, lukeen kostua kontutan izanik. Gauzak horrela, eredua gainditutzat jotzeak ez du zentro hauetan bizi diren eta beroietan lan egiten duten pertsonak adoregabetzea baizik lortzen. Modelos residenciales a debate Taldeko etxebizitzak eta bizimodu arrunt baten esperantza SI Madalen 183877 Publicado en Boletín RPD Publicado en Gizarteratuz Publicado en web Recomendado en la web 11.1 MON 20100428 M11.1.210 MON