03651nam a22003377i 450000500170000000800410001704100080005810000160006624500990008226000470018130000110022865000290023965300170026865500150028570000140030090111150031490216000142990400350302990500620306491400070312691600120313392100110314593100310315693100300318793100210321793100260323899600090326499800080327393900130328195200190329420141212100644.0100428s2010    sp     gr     000 0 spa c  aeng1 aCLEMENT, T.10aGROUP HOMES FOR PEOPLE WITH INTELLECTUAL DISABILITIES: ENCOURAGING INCLUSION AND PARTICIPATION  aLondresbJESSICA KINGSLEY PUBLISHERSc2010  a285 p.14aDiscapacidad intelectual10aDiscapacidad 4aDocumental1 aBIGBY, C.  aDurante la década de los setenta, se produjo un cambio desde los centros residenciales a las viviendas integradas en la comunidad, y el nuevo modelo mejoró de manera notable la calidad de vida de las personas con una discapacidad intelectual severa. Sin embargo, en los últimos años, ha surgido cierta inquietud en torno a si los centros implementados desde entonces –los servicios de segunda generación– mantienen resultados igual de positivos, siendo de reducido tamaño y estando integrados en la comunidad. En cuonsecuencia, algunos expertos dan por superado el modelo de viviendas colectivas, argumentando que, en la medida en que dependen de una institución, el funcionamiento de estos centros debe ser, a la fuerza, también institucional. Así, proponen el modelo de vivienda asistida, ya que, a su juicio, es el único que permite evitar las prácticas institucionales y que las personas decidan dónde, cómo y con quién desean vivir. De acuerdo con los autores de esta obra, en cambio, dar por agotado el modelo de vivienda comunitaria sería irresponsable.  aHirurogeita hamargarren hamarkadan, instituzio-erako zentroetatik komunitatean txertatutako etxebizitzetarako mugimendua gertatu zenean, eredu aldaketa horrek izugarri hobetu zuen ezgaitasun intelektual larriak dituzten pertsonen bizi kalitatea. Hala eta guztiz ere, azken urteetan, kezka sortu da gizarte fenomeno haren ondoren garaturiko zentroek, alegia, bigarren belaunaldiko zerbitzuek, ez dituztela lehenengo proiektu haiek lortu zituzten emaitza berak mantentzen, tamaina txikikoak eta komunitatean txertatuak izan arren. Kezka honen ondorioz, zenbait adituk taldeko etxebizitzen eredua gainditutzat jotzen dute, erakunde baten egituraren menpe dauden neurrian zerbitzu hauen funtzionamenduak derrigorrez instituzionala behar duela argudiatuz, eta lagundutako etxebizitzen eredua proposatzen dute, euren ustez eredu hau baita praktika instituzionalak ekiditeko eta ezgaitasunak dituzten pertsonei non, norekin eta nola bizi nahi duten aukeratzen uzteko modu bakarra. Liburu honen autoreen arabera, ordea, taldeko etxebizitzen eredua gainditutzat jotzea erabat arduragabea da, bi arrazoirengatik: lehenik, zentro mota hau, praktikan, desagertzetik oso urrun dagoelako; aitzitik, egoitza zerbitzu motarik erabiliena da, ezgaitasun intelektual larriak dituzten pertsonen kasuan, behinik behin. Bigarrenik, behar konplexuak dituzten pertsonak etxebizitza lagunduetan ondo zainduta edukitzeak oso zaila dirudielako, lukeen kostua kontutan izanik. Gauzak horrela, eredua gainditutzat jotzeak ez du zentro hauetan bizi diren eta beroietan lan egiten duten pertsonak adoregabetzea baizik lortzen.  aModelos residenciales a debate  aTaldeko etxebizitzak eta bizimodu arrunt baten esperantza  aSI  aMadalen  a183877  aPublicado en Boletín RPD  aPublicado en Gizarteratuz  aPublicado en web  aRecomendado en la web10a11.1  aMON  a20100428  oM11.1.210yMON